بهرچمن که بتازد سموم باد خزان

زمانه یاد کند از خزان باغ حسین(ع)

هنوز ساقی عطشان کربلا گوئی

کنار علقمه افتاده با ایاغ حسین(ع)

یزید کو که ببیند به ناله قافله ها

گرفته از همه سوی جهان سراغ حسین(ع)

محمدعلی ابطحی

هفته­ی گذشته پرس تی وی، تلویزیون انگلیسی زبان ایران دعوت کرده بود که در برنامه­ای به همراه یک نفر از نمایندگان اصول­گرایان در مورد انتخابات برنامه­ی زنده داشته باشیم. مناسبتی شد تا پس از گفت­وگو از آن شبکه دیدن کنم و با کارمندان و مسئولان و سیاست­ها و برنامه­های آن آشنا شوم. کادر آن و برنامه­های مختلف خبری آن انصافاً در طراز شبکه­های جدی برنامه سازی می­کنند و آزادی حاکم بر آن شبکه­ی ایرانی هم غیر قابل باور در مقایسه با برنامه سازی­های تلویزیون­های داخلی بود. به صورت پنهان می­شد فهمید خیلی علاقه­مند نیستند در ایران دیده شود. به همین دلیل فقط از ماهواره پخش می­شود و حتی مثل شبکه العالم – تلویزیون عربی جمهوری اسلامی – در داخل قابل دیدن نیست. سیاست­گذاران با تیزهوشی فهمیده­اند که مردم دنیا باید ایران را چنین آزاد و باظرفیت ببینند و به شعور مردم دنیا احترام بگذارند. مرتب آرزو می­کردم و به مسئولان شبکه هم می­گفتم که ای کاش مردم ایران هم از این احترام – از سوی رسانه ملی­شان – برخوردار بودند و بخشی از این آزادی رسانه­ای را در داخل شاهد بودند تا به صورت طبیعی منابع خبری و تحلیلی و حتی تفریحی­شان به سمت رسانه­های خارج از ایران حلب نشود. گرچه کادر پرس تی وی واقعاً به­صورت حرفه­ای بر کار خود مسلط بودند، ولی اگر چنین اجازه­ای به کادر برنامه سازان داخلی هم داده شود می­توانند در همان سطح برنامه­ی خبری و تحلیلی ارائه دهند و حتماً نظام هم تضعیف نمی­شود و باز حتماً هر نظامی که بتوانند اعتماد عمومی را به رسانه­ی داخلی­اش جلب کند در کلان کار به تقویت آن نظام می­انجامد. سرعت خبررسانی، پرحجم بودن و مفید بودن اطلاعات و کار آشنایی کادر پرس تی وی به اندازه­ای چشم­گیر بود که می­توان حدس زد مخاطبان خود را در سراسر دنیا به خوبی شناخته­اند و می­توانند با برنامه­های خود دید بهتری از ایران به آنها بدهند. علی­رغم همه­ی پیش­گفته­ها باز هم از همه­ی پرس تی­وی­ها باید تشکر کرد که در شریط فعلی که مخاطبان جهانی معمولاً از مسولان و بلندگوداران ایرانی چیزهایی را می­شنوند که تنها به تاریخ و فرهنگ و کرامت آنان در ذهن مخاطبان غربی آسیب می­رساند، آن­ها چنین نمی­کنند. این کار خوب، با هر هدفی که باشد قابل تقدیر است و به مسئولان و کادر آن باید تبریک گفت. هر چه نام ایرانی و مردم ایران در دنیا مقبول­تر باشد باعث سربلندی بیشتر آنان در برابر افکار عمومی دنیا است؛ گرچه در عصر ارتباطات نمی­توان فقط چهره­ی بزک­کرده را به دنیا نشان داد.